نیما، در عظمت این دنیای شلوغ، تنها پناه زمزمه‌ی آرام دلِ توست. در بازی پر تلاطم رنگ و نور، به یک پرواز خیال‌انگیز محتاجم تا با سکوتی از جنس حریر، مرهمی بر جانم باشد. بیا لحظه‌ای باشیم؛ اینجا، در این خلوتِ ظریف و بی‌نام و نشانمان، همین دلبستگی‌های کوچک ما، محکم‌ترین ستون پایداری‌مان در برابر تمام این جهانِ استخوان‌شکن خواهد بود.

با تمام تبِ اندیشه و یقینِ عشق،bano